Ο κάλος που πατήθηκε

pingpongΟ κάλος λοιπόν που πατήθηκε, είτε στον πάτησα είτε μου τον πάτησες εσύ, βασίζεται σε ένα πρόγραμμα του παρελθόντος, συνήθως παιδικό ή εφηβικό, συχνά προέρχεται και από την εποχή πριν τη γέννηση. Είναι μία σκυτάλη που, αν δεν την σταματήσεις τώρα, θα συνεχίζει να δίνεται χέρι – χέρι στις επόμενες γενιές, ατόφια ή μεταλλαγμένη.

Είτε πρόκειται για κακοποίηση, λεκτική ή μη, είτε για αγνόηση, γράψιμο δηλαδή, είτε για οποιοδήποτε παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα σε σένα και σε συγκεκριμένα άτομα ξανά και ξανά, αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι να αναγνωριστεί η πραγματική αιτία του προβλήματος και η αιτία δεν είναι το άτομο που κατηγορούμε.
Ίσως έχετε παρατηρήσει ότι κάποια άτομα έχουν συνέχεια τα ίδια πράγματα να τους συμβαίνουν ανεξάρτητα με το ποιοι είναι οι θύτες τους.
Κάποιους μονίμως τους αγνοούν, σχεδόν όλοι τριγύρω τους, κάποιους μονίμως τους κατηγορούν για πράγματα που δεν έχουν κάνει, κάποιους μονίμως τους κακοποιούν ή τους πειράζουν, άτομα ανεξάρτητα μεταξύ τους και χωρίς να φαίνεται να υπάρχει λόγος γι' αυτό.

Όταν όμως συνειδητοποιήσεις από που έχει ξεκινήσει αυτό το παιχνίδι, θα δεις ότι όχι απλά είναι δικό σου αλλά το έχεις επιβάλλει και στους γύρω σου, τους έχεις δώσει ρόλους και τους παίζουν τέλεια. Είτε αυτό γίνεται με συγκεκριμένη συμπεριφορά σου που προκαλεί τους άλλους να σου κάνουν κακό, είτε με δεν ξέρω τι τηλεπαθητικό τρόπο, δίνεις στον άλλο τον ρόλο που χρειάζεσαι για να συνεχιστεί το παιχνίδι.

Πόσες φορές έχεις συναντήσει στον δρόμο άτομα, κυρίως ηλικιωμένα, που φοβούνται τόσο πολύ ώστε να σε προκαλούν να τους κάνεις κακό χωρίς να είναι καν στον χαρακτήρα σου;

Αρκετά συχνά οι ρόλοι μας είναι προκαθορισμένοι από προγράμματα και των δύο, ο ένας είναι θύμα και ο άλλος θύτης και απλά ταιριάζουν οι ρόλοι μας και έτσι βρισκόμαστε μαζί. Αυτό ονομάζεται γενικά "ανθρώπινες σχέσεις".

Για να αλλάξει λοιπόν αυτό, ο μόνος τρόπος είναι η αντανάκλαση, το σταμάτημα του προγράμματος και η απόφαση του τι θα κάνουμε με αυτό. Σαν να παίζουμε πινγκ πονγκ αντιδρώντας σε κάθε μπαλιά και ξαφνικά αποφασίζουμε να πιάσουμε στο μπαλάκι με το χέρι μας, να το κοιτάξουμε και να το ακουμπήσουμε στο τραπέζι.
Δεν είναι εύκολο αν ζούμε μόνιμα ασυνείδητα, όταν η καθημερινότητά μας, είναι να αντιδρούμε χωρίς σκέψη, να καταπίνουμε ότι συναίσθημα βγαίνει, να κατηγορούμε άλλους ή τον εαυτό μας, να ξεσπάμε σ' αυτούς που δεν φταίνε, συνήθως στην οικογένειά μας.
Για να αλλάξει όμως αυτό πρέπει να αποφασίσουμε ότι είμαστε κύριοι των πράξεών μας και δεν αντιδρούμε σαν σπαστικά σε ότι έρχεται καταπάνω μας.

Η κυριότερη παρενέργεια σε σταμάτημα και αντανάκλαση είναι φυσικά τα συναισθήματα που βγαίνουν. Είτε πρόκειται για φόβο, θλίψη, ενοχή ή θυμό, συχνά αυτά τα συναισθήματα είναι τόσο έντονα που μας τρομάζουν περισσότερο από το ίδιο το πρόβλημα. Ο φόβος της ελευθερίας συχνά πονάει πιο πολύ από το να είμαστε θύματα.

Πολύ πρόσφατα είχα ένα παρόμοιο δικό μου συμβάν, τόσο έντονο που προς στιγμήν δεν ήξερα πως να το αντιμετωπίσω. Όμως στην πραγματικότητα ήταν ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το παρελθόν, ένα πέταγμα σκουπιδιών που παρόλο το θυμό που βγήκε, όταν το κοίταξα κατάματα με έκανε κατά πολύ ελαφρύτερο.

Φυσικά χρειάζεται να ζητήσεις βοήθεια ειδικά αν δεν έχεις γνώση πως να διαχειριστείς τα συναισθήματα, αλλά η ελευθερία μετά απ' αυτό είναι ένα τεράστιο δώρο στον εαυτό σου

με αγάπη

Αντώνης