Ο θυμός είναι στο δρόμο σου, δεν είναι ο προορισμός σου (μερικές σκέψεις για τη διαχείριση του θυμού)

Πολλοί με ρωτάνε τελευταία πως να διαχειριστούν τον θυμό τους. Και για ακόμα μια φορά η συζήτηση περιφέρεται γύρω από το σύμπτωμα αγνοώντας την πραγματική αιτία.
paper angerΚαι όταν λέω πραγματική αιτία για κανένα λόγο δεν εννοώ το γεγονός ή την κατάσταση που προκάλεσε τον θυμό. Η πραγματική αιτία έχει να κάνει με την αυτοπεποίθηση, την αυτοεκτίμηση και την αξία που δίνουμε στον εαυτό μας.

Για να ξεκινήσουμε από την αρχή, ο θυμός είναι απλά ένα συναίσθημα. Δεν είναι σημαντικός από μόνος του. Χιλιάδες συναισθήματα περνάνε από μέσα μας κάθε λεπτό, τα περισσότερα απλά εξατμίζονται πριν καν τα αντιληφθούμε. Τα μη λογικά ζώα επίσης έχουν συναισθήματα, φόβο, χαρά, θυμό, επιθυμία, αλλά δεν τα κρατάνε πολύ, το τώρα τα μεταμορφώνει κάθε στιγμή. Εμείς με τη “λογική” μας κρατιόμαστε σφιχτά από τα συναισθήματά μας και προσπαθούμε να τα ελέγξουμε. Και ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένουμε είμαστε θυμωμένοι και ότι και αν κάνουμε δεν μπορούμε να ηρεμήσουμε.

Για τη δική μας ιδιαίτερη περίπτωση λοιπόν, των ανθρώπων, που νομίζουμε ότι μπορούμε να ελέγξουμε τα συναισθήματα (όπως νομίζουμε ότι ελέγχουμε το περιβάλλον) λίγη θεωρία.
Τα συναισθήματα βρίσκονται σε μία ευθεία γραμμή, ξεκινώντας από αυτά με λιγότερη ενέργεια, απάθεια, κατάθλιψη και φόβος, και φτάνοντας σε αυτά με πολύ υψηλή ενέργεια διαθέσιμη, αποδοχή και εσωτερική γαλήνη.
Όταν λοιπόν βρίσκεσαι σε χαμηλή ενέργεια, ας πούμε φόβο, ξαφνικά νιώθεις ότι κάτι συμβαίνει μέσα σου και αυτή η ενέργεια αυξάνεται. Νιώθεις θυμό. Είσαι έτοιμος/η να προχωρήσεις παραπέρα, στην επιθυμία, αλλά εμφανίζονται οι Ερινύες. Όλες οι θρησκείες, όλες οι κοινωνικές συμβάσεις, όλες οι παρέες και οι οικογένειες έρχονται να σου θυμίσουν ότι ο θυμός είναι κακός.
Και ενώ ξαφνικά νιώθεις καλά, τουλάχιστον καλύτερα από πριν, αναγκάζεις τον εαυτό σου να γυρίσει πίσω στο φόβο και την κατάθλιψη, μόνο και μόνο για να ξαναγίνεις το καλό παιδί που όλοι ήξεραν.
Και αυτό με τίποτα δεν σημαίνει ότι ο θυμός νικήθηκε, είναι εκεί, υποβόσκει και δηλητηριάζει με κυνισμό εσένα και το περιβάλλον σου και περιμένει να ξαναχτυπήσει, πιο δυνατά και πιο έξυπνα αυτή τη φορά.

Και για να το παραλληλίσουμε είναι σαν να ξεκινάς ένα ταξίδι για Αλεξανδρούπολη αλλά οι Ερινύες έρχονται να σου θυμίσουν ότι οι δύο μεγάλοι σταθμοί, Λάρισα (θυμός) και Θεσσαλονίκη (επιθυμία) είναι αμαρτίες. Και κάθε φορά ξαναγυρνάς στην Αθήνα. Στην άνεση της κατάθλιψής σου.

Ο θυμός λοιπόν δεν είναι τόσο σημαντικός όσο μας λένε. Είναι ένα απλό εργαλείο επιβίωσης και η διάρκειά του, αυθεντικά, είναι πολύ μικρή. Όταν εμφανιστεί λοιπόν, δικαιολογημένος ή μη, απλά αποδέξου τον. Αν τον πολεμήσεις έχεις ήδη χάσει. Τα συναισθήματα μπορείς να τα νικήσεις στο δικό σου γήπεδο, στον φυσικό σου κόσμο, αλλά αν παίξεις στην έδρα τους, δηλαδή να τα ελέγξεις με άλλα συναισθήματα, δεν έχεις ελπίδα.
Δώσε του τον χώρο που σου ζητάει εκείνη τη στιγμή και γιατί όχι, απόλαυσέ τον. Ενεργειακά βρίσκεσαι ψηλότερα από πριν.

Αλλά μην μείνεις εκεί. Προχώρα αποδεχόμενος/η ότι εμφανίζεται μπροστά σου. Τα μάτια σου πάντα στον τελικό σκοπό. Εσωτερική γαλήνη, ειρήνη, αποδοχή και αγάπη για τον εαυτό σου και τους άλλους.

Με αγάπη και αποδοχή (σε όποιο σημείο της διαδρομής και αν είσαι)

Αντώνης

Αυτή η σελίδα, αφού έχει φτιαχτεί για ευαίσθητα άτομα, έχει σχεδιαστεί με σκούρα χρώματα και την ελάχιστη δυνατή πληροφορία, ειδικά χωρίς πολλές κινούμενες εικόνες. Οι HSP μπορούν να επεξεργαστούν τα πάντα σε βάθος και με περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά αν υπάρχουν άχρηστες ή υπερβολικά πολλές πληροφορίες, κoυράζονται εύκολα.